Μισό αιώνα μετά τον θάνατό του, ο κορυφαίος εικαστικός του 20ού αιώνα αποκαλύπτεται με φρέσκια ματιά σε αναδρομική έκθεση στο Παρίσι
Μπορεί να είναι ο ...«πατέρας» - έστω και κατά το ήμισυ - του κυβισμού, δεν μπόρεσε όμως να φτάσει ποτέ τη φήμη του «άλλου του μισού» Πάμπλο Πικάσο. Και μπορεί τα γαλάζια πουλιά του να είναι αναγνωρίσιμα με την πρώτη ματιά, όμως πόσοι γνωρίζουν τα πολλά πρόσωπά του που βρήκαν την έκφρασή τους στον καμβά;
Μισό αιώνα μετά τον θάνατό του, ένας από τους κορυφαίους του 20ού αιώνα, ο Ζορζ Μπρακ, αποκαλύπτεται «με φρέσκια ματιά» - όπως υποστηρίζουν οι διοργανωτές - μέσα από μια μεγάλη αναδρομική έκθεση της δουλειάς του στο Γκραν Παλέ στο Παρίσι. Και περισσότερα από 260 έργα που έχουν φτάσει στο γαλλικό μουσείο από μουσεία, ιδρύματα και συλλογές από 23 χώρες θα προκαλέσουν τους χιλιάδες επισκέπτες, που αναμένεται να σχηματίσουν ουρές, να απαντήσουν στο ερώτημα «ποιο είναι το αγαπημένο τους πρόσωπο του Μπρακ».
Ο νεαρός ζωγράφος που λάτρευε τα ιμπρεσιονιστικά τοπία; Ο φωβιστής της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα που αγαπούσε την άγρια προοπτική; Μήπως ο Μπρακ ο οποίος μαζί με τον αγαπημένο του φίλο Πάμπλο Πικάσο «γέννησαν» τον κυβισμό μια ανάσα προτού ξεσπάσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος; Ή ο ώριμος καλλιτέχνης της δεκαετίας του '50 με τις ζωγραφιές που έμοιαζαν παιδικές και ειδικά τα πουλιά του εν ώρα πτήσης, τρία εκ των οποίων «πετούν» στην οροφή μιας από τις πιο πλούσια κοσμημένες αίθουσες του 17ου αιώνα;
Σωστή απάντηση δεν υπάρχει. Η τέχνη άλλωστε αναστατώνει, όπως έλεγε και ο ίδιος. Και ανοίγει τον εικαστικό του κόσμο στους επισκέπτες λες και ξεφυλλίζει τα κεφάλαια ενός βιβλίου.
«Στην ενότητα του φωβισμού θα ανακαλύψετε έναν εξαιρετικό κολορίστα, πίνακες γεμάτους χρώματα που δεν έχουν καμία σχέση με τις αληθινές αποχρώσεις του τοπίου και αποκαλύπτουν την επινοητικότητα του καλλιτέχνη», εξηγεί η Μπριζίτ Λεάλ, που εργάστηκε εντατικά επί δύο χρόνια για την προετοιμασία της έκθεσης.
Λίγο πιο κάτω ο ίδιος ο Μπρακ «μιλά» μέσα από τα έργα του για τη συνάντησή του με τον διασημότερο καλλιτέχνη του 20ού αιώνα, τον Πάμπλο Πικάσο. «Είχαμε μοιραστεί μια κοινή περιπέτεια», έγραφε ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. «Ημασταν δεμένοι στο ίδιο σκοινί, σαν ορειβάτες στο βουνό. Αυτό σήμαινε ότι κάθε βήμα του ενός παρέσυρε και τον άλλο να κάνει μια αντίστοιχη κίνηση».
Για να ενισχύσουν οι δύο καλλιτέχνες αυτή την αντίληψη μάλιστα, έδιναν στον γκαλερίστα τους τα έργα τους ανυπόγραφα, καθώς υποστήριζαν ότι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ποιος πίνακας είχε φτιαχτεί από το χέρι του ενός και ποιος από το χέρι του άλλου.
