Μια ξεχωριστή, ανήσυχη και βαθιά αναγνωρίσιμη φυσιογνωμία του ... ελληνικού κινηματογράφου έφυγε από τη ζωή. Ο Νίκος Καλογερόπουλος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός, πέθανε την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 74 ετών.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος ανήκε σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ηθοποιών που δεν χρειάζονταν πολλές συστάσεις. Η ιδιαίτερη φωνή του, το βλέμμα, ο τρόπος που στεκόταν απέναντι στον φακό και κυρίως αυτή η παράξενη ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό έκαναν την παρουσία του αμέσως αναγνωρίσιμη.
Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα. Η πρώτη του τηλεοπτική παρουσία ήρθε μέσα από τη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», ενώ ακολούθησαν συμμετοχές σε τηλεοπτικές παραγωγές και στο θέατρο.
Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Το 1981 συμμετείχε στην εμβληματική πολιτική σάτιρα του Θόδωρου Μαραγκού «Μάθε παιδί μου γράμματα», όπου η ερμηνεία του διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δύο χρόνια αργότερα βρέθηκε στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, σε μία ακόμη σημαντική στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου.
Το 1984 ήρθε ο ρόλος που έμελλε να συνδεθεί όσο λίγοι με το όνομά του. Στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη υποδύθηκε τον στρατιώτη Γιάννη Παπαδόπουλο και κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία πέρασε με τα χρόνια στη νεότερη ιστορία του ελληνικού σινεμά και μαζί της έμεινε και η ερμηνεία του Καλογερόπουλου: αντισυμβατική, άμεση, χωρίς περιττά στολίδια.
Στην τηλεόραση, το κοινό τον θυμάται ιδιαίτερα και από το «Κάμπινγκ», τη σειρά της ΕΡΤ στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά και από παραγωγές όπως «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», «Όλη η δόξα, όλη η χάρη» και «Ερασιτέχνης άνθρωπος».
Όμως ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν περιορίστηκε ποτέ στην ιδιότητα του ηθοποιού. Έγραφε ποίηση, θεατρικά έργα και τραγούδια, σκηνοθετούσε και έγραφε σενάρια. Κυκλοφόρησε τις ποιητικές συλλογές «Θετή Ταυτότης» και «Επιστρόφια», ενώ το 1994 παρουσίασε τον μουσικό δίσκο «Τα Δέοντα», με δική του μουσική και στίχους. Το 2011 υπέγραψε τη σκηνοθεσία της ταινίας «Οι Ιππείς της Πύλου», γράφοντας επίσης το σενάριο και τη μουσική και συμμετέχοντας ως ηθοποιός.
Τα τελευταία χρόνια είχε επιστρέψει ουσιαστικά στον τόπο του, στη Μεσσηνία. Στην Κυπαρισσία δημιούργησε μαζί με φίλους και συνεργάτες το «Τρενοτεχνείο», μετατρέποντας έναν χώρο συνδεδεμένο με τον σιδηρόδρομο σε έναν ζωντανό πυρήνα πολιτισμού, με παραστάσεις, συναυλίες και καλλιτεχνικές συναντήσεις. Ήταν ένα εγχείρημα στο οποίο είχε επενδύσει προσωπική δουλειά, χρόνο και μεγάλο μέρος της δημιουργικής του ενέργειας.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν υπήρξε ο «τυπικός» πρωταγωνιστής. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό κατάφερε να μείνει. Είχε κάτι τραχύ και ταυτόχρονα τρυφερό, λαϊκό χωρίς να γίνεται επιτηδευμένα λαϊκό, σαρκαστικό χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του. Δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να χωρέσει σε καλούπια — ούτε ως ηθοποιός ούτε ως δημιουργός.
Από το «Μάθε παιδί μου γράμματα» και το «Ρεμπέτικο» μέχρι τη «Λούφα και Παραλλαγή», το «Κάμπινγκ» και τις προσωπικές του δημιουργίες, άφησε πίσω του ρόλους και έργα που εξακολουθούν να συναντούν νέους θεατές δεκαετίες μετά τη δημιουργία τους.
Και αυτό, τελικά, είναι ίσως το ουσιαστικότερο αποτύπωμα ενός ηθοποιού: να τελειώνει η παράσταση, να περνούν τα χρόνια, αλλά κάτι από την παρουσία του να εξακολουθεί να υπάρχει στην οθόνη και να μας αφορά.
